Εκλογές – Σκέψεις και σχόλια

eklogesΤο 2015 μάλλον θα μείνει στην ιστορία με τον τίτλο «η χρονιά των εκλογών». Όχι μόνο κάναμε δύο φορές μέσα σε λιγότερο από 8 μήνες, αλλά κάναμε και το πρώτο μας Δημοψήφισμα εδώ και περίπου 40 χρόνια! Για να καταλάβετε, το τελευταίο Δημοψήφισμα πριν από αυτό που κάναμε το καλοκαίρι, είχε σαν θέμα τη παραμονή ή όχι του θεσμού της Βασιλείας και του Βασιλιά, του γνωστού μας Γλύξμπουργκ, στην Ελλάδα! Η κατάσταση δυστυχώς είναι για γέλια και για κλάματα και ειλικρινά δεν ξέρει κανείς πως ν’ αντιδράσει!

Οι συχνές εκλογές

Το φαινόμενο των συχνών εκλογών έχει υπάρξει η πηγή για πολλά ανέκδοτα και αστεία στο Twitterκαι στο Facebook. Κάποιος ας πούμε έγραφε στο twitter ότι το επάγγελμα του μέλλοντος είναι ο Δικαστικός Αντιπρόσωπος κι ένας άλλος σχολίαζε ότι του γυάλισε η Δικαστικός στο εκλογικό τμήμα του και στις επόμενες εκλογές, σκοπεύει να της ζητήσει να βγούνε για ποτό.

Οι συχνές εκλογές μπορεί να είναι αστείες, αλλά στην πραγματικότητα θα έπρεπε να μας ανησυχούν. Δείχνουν πόσο ασταθές έχει γίνει το πολιτικό πεδίο. Πόσο μεγάλη ασυνεννοησία υπάρχει ανάμεσα στα κόμματα, ακόμα και τώρα που ζούμε μία τόσο σοβαρή οικονομική κρίση. Επιπλέον, δημιουργούν κι ένα αίσθημα κούρασης ή και ματαιότητας στον κόσμο (το πιο συχνό πράγμα που άκουγες όταν ανέφερε κάποιος τις εκλογές ήταν «πάλι εκλογές;»), το οποίο φυσικά συμβάλει στο να γίνεται όλο και μεγαλύτερη η ήδη μεγάλη αποχή από τις κάλπες.

apotelesmata-eklogwn-2015Οι δημοσκοπήσεις

Μπορεί όλες τις εκλογές που έγιναν μέσα στο 2015 να τις κέρδισε άμεσα ή έμμεσα (ήταν το «πρόσωπο του ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα) ο Τσίπρας, αλλά ο πραγματικός χαμένος ήταν οι εταιρίες δημοσκοπήσεων, οι οποίες κατάφεραν να πέσουν ΘΕΑΜΑΤΙΚΑ έξω τόσο στις προβλέψεις τους όσο και στα exitpolls. Ειδικά στις δεύτερες εκλογές, το γεγονός ότι οι δημοσκόποι τις παρουσίαζαν σαν ντέρμπι κι έδειχναν πως θα χρειαστούν μάλλον παραπάνω από δύο κόμματα για το σχηματισμό Κυβέρνησης, έκανε πολλούς να σκεφτούν «όλοι ίδιοι είναι, τι να τρέχω να ψηφίζω;», εκτοξεύοντας την αποχή στα ύψη. Κατά τη γνώμη μου, κάτι πρέπει να γίνει με τις συγκεκριμένες εταιρείες, καθώς είτε χρησιμοποιούν ΤΕΛΕΙΩΣ λάθος τεχνικές μετρήσεως κι’ εκτιμήσεως της τάσης των ψηφοφόρων ή τα λάθη τους είναι εσκεμμένα κι εξυπηρετούν συγκεκριμένους σκοπούς κι ατζέντες.

Η αποχή

Η αποχή είναι, δυστυχώς, ο νικητής όλων των τελευταίων αναμετρήσεων. Στις τελευταίες μάλιστα, άγγιξε το 45%. Τι κρύβεται όμως πίσω από αυτά τα νούμερα; Από τη μία είναι άνθρωποι οι οποίοι πιστεύουν ότι όλα τα κόμματα είναι ίδια και η πορεία όλων μας είναι προδιαγεγραμμένη. Από την άλλη υπάρχουν τα τελείως απολιτίκ άτομα που προτιμούν να περάσουν τη Κυριακή τους αραχτοί σε κάποια καφετέρια και παραλία. Δεν τους ενδιαφέρει η πολιτική και δεν θέλουν ν’ ασχοληθούν με καμία πτυχή της πρόκειται γι’ άτομα που συχνά θα σου πουν «ο θρύλος / η πανάθα / η ΑΕΚάρα / η ΠΑΟΚάρα να κερδάει και όλα τ’ άλλα να πάνε να γαμηθούν». Τέλος υπάρχουν κι αυτοί που θεωρούν την αποχή συνειδητή πολιτική άποψη. Πως μ’ αυτή δείχνουν την απαξία τους στο σύστημα κλπ. Για μένα η αποχή είναι το χειρότερο πράγμα για ένα πολιτικό σύστημα. Το μόνο που μπορεί να καταφέρει είναι να κάνει άλλους ν’ αποφασίσουν για σένα. Οι περισσότεροι που απέχουν θα σου πουν «αν οι εκλογές μπορούσαν ν’ αλλάξουν κάτι, θα ήταν παράνομες», το οποίο πρόκειται ίσως για το πιο ανιστόρητο και βλακώδες ρητό όλων των εποχών. Αν όλοι αυτοί που απέχουν ψήφιζαν ένα μικρό κόμμα, θα το έβγαζαν αυτοδύναμη Κυβέρνηση. Για μένα, όποιος δεν ψηφίζει, μετά δε δικαιούται και να γκρινιάζει ή να διαμαρτύρεται.

ekloges psifoforoiΗ τρολοψήφος

Πρόκειται για ένα προϊόν των ημερών του internetκαι του Facebook. Πολλοί οι οποίοι έχουν απογοητευτεί από το πολιτικό σύστημα, αποφασίζουν να τρολάρουν όσο γίνεται τη διαδικασία των εκλογών. Στις εκλογές του 2012 ας πούμε, βρέθηκαν στις κάλπες ψηφοδέλτια με υποψήφιους τους Avengers. Πολλές φορές η τρολοψηφοφόροι μπορεί να στραφούν και προς κάποιο γραφικό κόμμα και πολιτικό. Η «δικαίωση» του Βασίλη Λεβέντη μετά από τόσα χρόνια που έστελνε καρκίνους στους πολιτικούς του αντιπάλους από την τηλεόραση, είναι σε μεγάλο βαθμό παράδειγμα αλλά και αποτέλεσμα τρολαρίσματος του συστήματος από τους ψηφοφόρους.

Η Χρυσή Αυγή

Ό, τι και να πω γι’ αυτό το μόρφωμα θα είναι λίγο. Η παρουσία δολοφόνων και νεοναζί στη βουλή και μάλιστα με ποσοστό 7%, είναι χωρίς αμφιβολία η μεγαλύτερη ένδειξη του πόσο ξύνει τον πάτο του βαρελιού το πολιτικό μας σύστημα και πόσο έχει αποτύχει. Τουλάχιστον τα νούμερα των ψηφοφόρων – συνένοχων τους είναι σταθερά, οπότε μάλλον δεν έχουμε τρελαθεί ακόμη σαν έθνος.